Afgelopen dagen stond de kerk in België in het oog van de storm.

Ik heb met opzet enkele dagen gewacht om mijn gedacht daarover te geven.

Immers, kwamen er van alle kanten reacties op het -al dan niet- 'buiten proporties optreden van het gerecht'

Dat het "gerecht' zo 'goedgelovig' zou zijn, te denken dat er geheime pedofiliedossiers bewaard worden in een graftombe stemt inderdaad wel ff tot nadenken.

Als er zijn die 'corruptiegeld' verbranden (zaak 'Augusta') dan zal de kerk zeker ook wel ervoor gezorgd hebben dat 'aangebrande dossiers' al lang verdwenen zijn.

Voor het overige heb ik op deze gerechtelijke actie weinig aan te merken.

De reactie van Peter Adriaenssens, voorzitter v/d 'kerkelijke commissie' vind ik echt wel 'kort door de bocht'.

In een vorige post stelde ik al dat het hier niet enkel het 'naakte feit van sexueel misbruik' betreft.( http://www.wolput.be/pedofilie-bij-priesters-een-collectief-trauma) Pedofilie is immers een misdaad. En misdaden horen te worden onderzocht door justitie. NIET door een kerkelijke commissie. Dat is net hetzelfde als te biechten gaan bij de duivel. En net daar wringt het schoentje.  Zolang het 'biechtgeheim' binnen de katholieke kerk superieur wordt geacht aan het burgerlijk recht, zal heel het misbruikdossier in een waas van 'steek het maar in de doofpot' blijven hangen.

Bovendien klopt het niet dat door deze actie van justitie de privacy van de betrokkenen in gevaar is.  Ook justitie is gebonden aan zijn beroepsgeheim.

Verder heb ik er vertrouwen in, dat de verdere behandeling van al deze dossiers via justitie, in alle sereniteit zal verlopen. Tenzij sommigen hierin en gelegenheid zouden vinden aan 'pure riooljournalistiek' te gaan doen.

De vraag om terzake een 'parlementaire' onderzoekscommissie te installeren is m.i. NIET aan de orde !!