Van 24 juli t/m 1 augustus was ik -samen met 25 fietsers- onderweg voor de Camino de Santiago.

Niet als fietser, wel als vrijwilliger en begeleider van deze groep.

Kwestie van mee te zorgen voor bevoorrading èn beveiliging van fietsers uit diverse hoeken in Vlaanderen.

De camino (waarvan het Spaanse deel op de lijst van werelderfgoed van de Unesco staat) is een pelgrimsroute naar het graf van de apostel Jacobus in Santiago.

Een pelgrimstocht die door sommigen wordt bewandeld om pure religieuse redenen terwijl anderen het dan weer doen om wat ze in hun leven -of een bepaalde fase ervan-  hebben meegemaakt of omwille van het cultuur historische karakter ervan of louter als een fysieke inspanning (maar dan wel eentje om 'u' tegen te zeggen).

Jacobus, meestal afgebeeld met een schelp (vandaar de Sint-Jacobsschelp) en een staf, zijnde het attribuut van de pelgrim.

Wij zijn met deze groep -in organisatie van GOVAKA- redelijk moderne pelgrims. Met de TGV naar Bayonne, een privébus tot in Saint Jean-Pied de Port waar fietsen en lichte vrachtwagens ons staan op te wachten.

In de eerste van de 7 ritten was het al direct prijs, om via de Ibaneta-pas het laatste stukje van de Pyreneeën te doen. Koud en nat.  De ganse tocht liep door een v/d kleinere autonome regio's van Spanje, de Navarra. Met een meerderheid van Basken onder de bevolking. 's Anderendaags was het La Rioja welke onder de wielen werd geschoven. Deze streek is voor de Spanjaarden, wat Bourgondië is bij de Fransen : het land van lekker eten en drinken. Een tussenstop bij het Monasterio de Sam Millan de Suso en Yuso om dan verder te rijden tot aan onze rustplaats, Santo Domingo de la Calzada (een stad met 5800 inwoners, genoemd naar de 11de eeuwse heilige die hier bruggen en wegen bouwde voor de pelgrims (Calzadas)

De derde dag is het de 'meseta' die we doorklieven. In tegenstelling tot de voorbije dagen, waarbij een prachtig landschap zich liet bewonderen, is deze meseta wat eentoniger. Dat we hier ook in de 'graanschuur van Spanje' zijn beland is overduidelijk. Massa's balen stro langs de wegen. Het moet in deze streek zijn dat de 'dictieoefening' het spaanse graan heeft de orkaan goed doorstaan, zijn oorsprong heeft gevonden.  Even aanlopen in het centrum van Burgos voor een kort bezoekje van de Santa Mariakathedraal.  Burgos herbergt ook enkele belangrijke musea, maar dat zal eens voor een andere (privé) reis zijn. Het typische en langgerekte pelgrimsdorp Castrojeriz is stopplaats van waaruit we de volgende dag vertrekken richting Léon. Dit is meteen ook een provinciehoofdstad. Vermits we flink op tijd 'binnen zijn' kan ik niet aan de verleiding weerstaan in Léon op 'verkenning' te gaan. Nu eens geen kathedraal maar wel naar het centro commercial.

Als we richtng Ponferrada gaan, komen we steeds dichter bij onze eindbestemming 'Santiago de Compostella'. Dat is ook duidelijk te merken want de Camino begint meer en meer op een echte begankenis te lijken. Tientallen pelgrims rijden we voorbij. Ze zien er allemaal even 'bestoft' uit en moe.  Opvallend : zeer veel jonge mensen en vooral zeer veel jonge vrouwen en dikwijls zijn deze ook alleen.  Al deze mensen hebben wellicht een eigen en sterk individuele reden(en) om deze Camino te gaan. De legende wil dat je in Santiago 'al je zonden kan toevertrouwen aan Jacobus'' door zijn schouders aan te raken. Ik maak me de bedenking dat Jacob nog veel werk zal hebben de volgende dagen en weken..

Op vrijdag komen we toe in Portomarin een klein, kunstmatig, havenstadje. Tijd om 's avonds enkele pellegrino's op te zoeken en een babbeltje te slaan. Zo kom ik in contact met een jongeman (21j) uit Oostenrijk en ook een jongedame uit Gent, schrijvend aan haar dagboek, vertelt me graag haar bevindingen. Zij vindt het maar niks dat er zoveel Spanjaarden opduiken bij de overnachtingsplaatsen. Vermits deze meestal nog niet te veel kilometers wandelden, zijn ze nogal luidruchtig en beletten zo een  noodzakelijke en goeie nachtrust.

Wij zetten op zaterdagmorgen de laatste rit in, richting Santiago.  Kort na de middag zijn we nog slechts één km van ons hotel verwijderd. Maar met de begeleidersploeg hebben we een leuke 'afscheidsreceptie' voorbereidt op de top van de Monto Do Gozo.

Alle 25 renners hebben de ruim 900 km uitgereden en vallen in mekaars armen om mekaar 'nen dikke proficiat' te wensen. Een emotioneel moment.

Zodra we ons hotel hebben bereikt worden afspraken gemaakt om nog dezelfde namiddag een bezoek te brengen aan het (oude) centrum van Santiago de Compostella.

We hebben geluk. Op de trappen van de indrukwekkende en imposante kathedraal is de Franse entertainer Jean Michel Jarre, net bezig met de generale repetitie van een liveshow die hij daar om middernacht zal brengen. De Plaza Obradoiro, de Kathedraal en wijzelf 'daveren' ter plaatse.   's Avonds kijk ik op m'n hotelkamer naar de rechtstreekse uitzending van zijn concert. Zondag lopen we opnieuw door het histrorische centrum en gaan uiteraard ook weer langs in de kathedraal.  Een massa pelegrino's wonnen de misviering bij, die zowat op z'n einde loopt als we binnenkomen. Net op tijd om het indrukwekkende wierrookvat, metershoog over de honderden hoofden te zien zwaaien...

In de vroege avond worden we per taxi naar de luchthaven gebracht. Onder de wachtende passagiers ook een jonge kerel die me weet te vertellen dat hij, -als medewerker van Stageco-  meebouwde aan het podium voor de Kathedraal om Jean Michel Jarre, zijn ding te laten doen. In het najaar gaat hij mee 'on tour' met de afscheidstour van A-HA in de Scandinavische landen.

Zelfs al was onze camino goed voorbereidt en omkaderd, het was een hele belevenis. Zeker voor herhaling vatbaar !!

Dré Wolput