Met brugpensioen…en nu?

In maart 2009 vroeg ik mijn werkgever om mij m’n opzeg te geven. Dit met de bedoeling om bij het einde van die opzeg, met brugpensioen te kunnen gaan. Dit brugpensioen was en is voorzien in het interprofessioneel akkoord, voor alle 56 jarigen met  minstens 40 jaar loopbaan.

Wat toen nog ver af leek is nu erg dichtbij. Volgende week al, vrijdag 30 september zal het mijn laatste werkdag zijn. Het zal een afscheid worden met gemengde gevoelens. Enerzijds tevreden om na een loopbaan van meer dan 41 jaar aan een nieuwe fase in mijn leven te kunnen beginnen. Anderzijds toch ook het gevoel van ‘wat achter te laten’ waar je al die jaren hard voor hebt gewerkt. Maar, met Luc Luyten als mijn opvolger weet ik me toch ook weer voldoende gerust gesteld in het verder zetten van wat ik al die jaren heb mogen en kunnen doen bij ACV Kempen. Ik ben ook zeer dankbaar dat ik van dat ACV heel veel kansen heb gekregen. Zonder enig diploma -ik was immers al op mijn 15^e aan het werk, in de voormalige peperkoekfabriek Van Deun-Poppeliers te Turnhout- kreeg ik als jonge ACV militant bij Philips in Turnhout, de kans om in de job van ‘gewestelijk propagandist’ te stappen. Doorheen die 31 jaren heeft ACV Kempen mij het vertrouwen gegeven om heel wat dingen te doen. Zo had ik al vrij snel een, mandaat in het Sub-regionaal-tewerkstellingscomité. Later werd dat omgevormd in de sociaal economische raad van de regio en kwam er ook het Resoc bij. In dat Resoc (regionaal economisch overleg comité) was ik de afgelopen jaren ook voorzitter van de werkgroep diversiteit. In 1989 werd ik ook voorgedragen door ACV om het mandaat van ‘rechter in sociale zaken’ op te nemen bij de Arbeidsrechtbank te Turnhout. 15 jaar later maakte ik ‘promotie’ en werd ‘raadsheer in sociale zaken’ bij het Arbeidshof te Antwerpen wat ik op vandaag nog steeds ben. En voor de volledigheid : de zitpenningen die aan deze mandaten zijn vebonden komen mij niet persoonlijk ten goede maar worden teruggestort aan het ACV. Als kers op de taart mocht ik in het vorige academiejaar aantreden als docent op de sociale hogeschool te Heverlee. Dit gaf me de kans de opgebouwde ervaring ten dienste te stellen van een 40-tal studenten in het vak ‘sociaal-juridische-dienstverlening’

In 31 jaar vakbondswerk, waarbij heel veel aandacht is gegaan naar het opvolgen van het arbeidsmarktbeleid, heb ik ook een ‘gigantisch’ netwerk kunnen opbouwen.  Uiteraard de vele collega’s binnen en buiten ACV Kempen, alsook de collega’s van zowel ABVV als ACLVB. Ik heb ook prettig samengewerkt met vele VDAB-mensen, mensen werkzaam in de welzijnssector, outplacementkantoren, de vele ACV militanten in bedrijven, in tewerkstellingscellen bij herstructurering,  enz. … Aan ieder van hen een welgemeend dankjewel voor die lange en constructieve samenwerking.

Maar het allerbelangrijkste vind ik dat ik in al die jaren het vertrouwen heb mogen genieten van ontelbaar veel ACV-leden die op mij beroep hebben gedaan. Wellicht heb ik sommigen van hen moeten teleurstellen, of –erger- gekwetst. Indien dat zo is : bij deze mijn welgemeende excuses.

En nu?

Dat is sinds enige tijd de meest gestelde vraag. Vooreerst wil ik nu de tijd nemen om te wennen aan deze nieuwe situatie. Minder druk ongetwijfeld en’zonder agenda’.  Verder is er ook nog mijn blog. Zolang jullie lezers hiervoor aandacht blijven opbrengen wil ik daar nog wel enige tijd mee doorgaan.  Meer tijd ook om  met mijn lieve Rita ‘samen-te-zijn’ en samen dingen te doen. Zo ook met de twee schattige kleinkinderen. Samen met vrienden ook zal je me zeker regelmatig aantreffen op een terrasje hier of daar op de vernieuwde Turnhoutse markt enz…

Voorlopig heb ik géén extra engagementen lopen. Wat dat betreft : vragen staat vrij, -net zoals de antwoorden die ik dan zal geven- maar dan wel ten vroegste vanaf 1 oktober.

Bij de start van de 'cycle to work-week' heeft het ACV ons allen nog eens met de neus op de feiten gedrukt. Nogmaals hebben zij, mits een ludieke actie de onvoorstelbare, onduldbare staat van het fietspadennet in de industriezones onder de aandacht gebracht. Maar laten we mekaar vooral niet misverstaan : het is niet omwille van het ludieke karakter van de actie, dat de toestand niet ernstig zou zijn. De reactie van het Turnhoutse beleid, bij monde van schepen Vos is zo mogelijk nog ludieker, alhoewel het woord schrijnend hier beter op zijn plaats is.

Er wordt aan gewerkt zegt hij. Oh ja? Waar en in welke mate? Welke druk zit er op dit dossier? Is er sprake van verbetering binnen een redelijke termijn en zo ja, hoelang is dan die termijn? Het zijn deze vragen die -liefst zeer snel èn grondig- een antwoord verdienen. Ik heb alvast het gevoel dat het met dit dossier grondig verkeer(d) zit.

Ondertussen weten we ook dat 'ons salon' -na de heraanleg van de Markt- voor een deel is voorbehouden aan de zwakke weggebruiker. Dat is een goede zaak. Trouwens worden de contouren van dit grote salon elke dag weer wat duidelijker. De zetels (zitbanken) ogen mooi

Wat die zwakke weggebruiker betreft wil ik toch nog eens enkele zaken onder de aandacht brengen. Een dagje met de fiets in Turnhout leverde me recent toch wel wat hallucinante beelden op. Zo bijvoorbeeld op het reeds heraangelegde gedeelte tussen de Otterstraat en de Herentalsstraat. Een grote voetgangerszone is voor sommigen toch te klein wat zij stappen parmantig met z'n 3 of 4 naast mekaar op het wegdek. Idem in de Herentalsstraat zelf. Of grote groepen fietsers die reeds vanaf het kruispunt H.Hartstraat-Spoorwegstraat de stoep innemen om zo de wachtende rij auto's te snel af te zijn. Ik merk ook dat in steeds toenemende mate fietsers zich geen fluit aantrekken van de voorrang-van-rechts regel. Dat dit aanleiding geeft tot zeer gevaarlijke situaties moet ik de lezer wellicht niet duidelijk maken.

Ik heb veel respect voor zwakke weggebruikers en gun hen ècht wel hun plaats in het verkeer. Maar...mag en kan dat omgekeerd ook? En kunnen zwakke weggebruikers ook niet wat meer respect opbrengen voor mekaar? Er loopt ook op dit vlak wel wat verkeer(d) in Turnhout

 

Woensdagavond (7/9) was het Turnhoutse mobiliteitsplatform, ècht van start gegaan. Voor de vakantie was er een eerste -grote- bijeenkomst geweest. Daaruit had ik begrepen dat het beleid de zomervakantie zou aanwenden om voorstellen uit te werken en die dan in september te toetsen om ze snel daarna om te zetten in effectieve beslissingen. De uitnodiging voor de bijeenkomst van woensdag vermeldde dat 'parkeerbeleid' het belangrijkste agendapunt zou zijn.

Het is ondertussen genoegzaam bekend dat het mobiliteits- en parkeer-dossier in Turnhout meer dan ooit de gemoederen heeft verhit. Een gebroken meerderheid en een schepen -Dimitri Gevers- die zijn bevoegdheid uit handen gaf om er de Burgemeester mee te belasten. Ondertussen blijft hij (Gevers) 'buiten beeld' ter zake en kan zich zo stilaan voorbereiden op een 'maagdelijke?!- confrontatie met de kiezer.

Maar terug naar woensdagvond. Het was aangenaam om vast te stellen dat voor het eerst sinds lang op een serene en constructieve wijze kon worden gepraat in dit netelige dossier. Het kan bijna niet anders dan dat de aan- of afwezigheid van bepaalde mensen erg bepalend is voor de sfeer van een vergadering. Ik stond er op dat ogenblik ook niet bij stil dat er géén persmensen aanwezig waren. Via facebook had ik aangekondigd naar het mobiliteitsplatform te gaan. Daarop vroegen sommige FB-vrienden, dat ik verslag zou brengen op mijn blog. Dat verslag beperkte ik tot een 'notitie' op mijn FB-pagina.

De volgende dag lees ik dan -via een vrije tribune- op GVT, dat de pers helemaal niet welkom was op deze bijeenkomst. Daarover ben ik ook erg verwonderd. Immers, géén enkel dossier als 'mobiliteit' heeft de afgelopen decennia zo veel commotie veroorzaakt. Je zou dan denken dat men met dit verkeersplatform de groots mogelijke transparantie wil nastreven. Niet zo dus. Voor mij is dit alweer een 'smet' op de ooit zo geroemde inspraak- en communicatiefilosofie van de stad Turnhout.

Zeggen dat ik al voor het toepassen van het huidige parkeerbeleid, protest heb laten horen is een open-deur instampen. Niet in het minst deed ik dat, omwille van het invoeren van -erg dure- werknemerskaarten. Die dan bovendien maar zeer beperkte parkeermogelijkheden aanreikte. Ik was dan ook wel tevreden te horen dat men deze werkerskaarten in prijs wou reduceren. Aanvankelijke kost : 350euro en in het nieuwe voorstel zal deze kaart nog maar 200 euro gaan kosten, naast het feit dat men hiervoor ook ruimere parkeermogelijkheden zal bieden. Dat voorstel, naast enkele andere die werden voorgelegd, zette ik op mijn facebooknotitie. En waarom zou ik dat niet doen, gezien mijn 'betrokkenheid' op dit dossier?!

Waar ik wel erg van overtuigd ben is het feit dat vrijwilligheid de smeerolie is van goed-samenleven. Nu de zomervakantie voorbij is, past het om even te denken aan die ontelbaar veel jongeren die (een deel van) hun vakantie opofferen. Louter om andere jongeren en kinderen een plezant en onvergetelijk jeugdkamp te bezorgen. Of die zich inzetten in speelpleinwerkingen enzovoort. Zij verdienen respect en waardering. Bij deze!

Of de vrijwilligers die zich actief inzetten bij het OCMW in Turnhout. In de flatjes of in De Meerloop (Begijnhof) Altijd weer staan ze paraat om het de bezoekers, de bejaarden vooral, naar hun zin te maken. Zowel inzake ontspanning en animatie als om de cafetaria open te houden. En nog zoveel meer. Ook zij verdienen respect en waardering. Ook bij deze! Trouwens, volgende maand zal het OCMW 'zijn' vrijwilligers nog eens in de watten leggen ter gelegenheid van het vrijwilligersfeest.

Er zijn echter vormen van vrijwilligheid waar ik géén greintje respect voor wil opbrengen. Zo inzake het vrijwillig ontslag van Sven Gatz, als parlementslid. Hij gaat een directiefunctie waarnemen. Al even vrijwillig neemt hij 300.000 euro 'afscheidspremie' mee door. Wat een schril contrast met de 335 werknemers van TPB electronics uit Geel. Nadat de rechtbank het faillissement uitsprak, kunnen zij een 'habbekrats' krijgen van het fonds voor sluiting van ondernemingen. Bovendien is hun ontslag al helemaal niet vrijwillig

Of de vrijwilligheid van de Davignons en andere superrijken in de wereld. Zij willen wel een 'tijdelijke' crisisbelasting betalen! Wat voor een doorgestoken kaart is me dat zeg?! Trachten om goodwill te creëeren bij Jan Publiek, die de zwaarste rekening van de besparingen zal betalen. En zo ook de discussie uit de weg gaan om nu eindelijk een structurele belasting in te voeren op gerealiseerde meerwaarde, op vermogens, of een eerlijke en correcte vennootschapsbelasting, enz. Helemaal misplaats vind ik dan nog dat ACV-voorzitter Cortebeeck, Davignon complimenteerde met 'zoveel burgerzin'. Als er dan toch complimenten worden uitgedeeld, doe dat dan ten aanzien van de loon- en weddetrekkenden. Zij dragen altijd al op een structurele wijze bij aan 's lands financiën. Via de inhoudingen RSZ en belastingen op hun loon. Dat is pas ware solidariteit èn burgerzin.

Dré Wolput