Een degelijk onderbouwd leeftijdsbewust personeelsbeleid tussen 50 en 65 kan de pensioenleeftijd omlaag halen!

De neoliberale denktank Itinera, o.l.v. Ivan Van de Cloot lanceerde vrij recent een 'pensioenboek'. Kern van hun 'oplossing' is langer werken, concreet tot 70 jaar, eventueel 'deeltijds pensioen' tussen 60 en 70 jaar.

Vandaag mag deze econoom in De Tijd één en ander nog eens toelichten. Ik heb dit artikel gelezen, niet alleen met stijgende verbazing, maar vooral met stijgende ergernis. Sta me toe een passage van deze denktank-econoom aan te halen.

Zo stelt hij: "De realiteitszin stelt dat we niet kunnen rekenen op een participatiegraad van 100 procent in de leeftijd tussen 55 en 65 jaar."

Beste mijnheer Van de Cloot: en als we er nu eens van uitgaan dat de werkgevers eindelijk eens ernstig gaan investeren in het langer in dienst kunnen houden van 50-plussers?

En als we er nu eens vanuitgaan dat diezelfde werkgevers niet langer hun neus ophalen wanneer een 50+sollicitant zich aandient? Een echt en onderbouwd leeftijdsbewust personeelsbeleid zou in dat geval kunnen leiden tot een markante verhoging van de werkzaamheidsgraad tussen 50 en 65 jaar.

Als je het als econoom bekijkt, mikkende op een stijging van de werkzaamheidsgraad met pakweg 10 procent zou het wel eens kunnen dat je de pensioenleeftijd zelfs kan verlagen i.p.v verhogen.

Maar het is duidelijk dat zowel Itinera als heel wat politici in dit dossier kiezen voor wat ik noem 'een symbooldiscussie'. Jullie hebben van het langer werken een fetisch gemaakt die gretig, tè gretig zelfs, werd overgenomen door opiniemakers. Het zijn 'denktanken' zoals itinera die een serene, maar objectieve discussie moeilijk tot onmogelijk maken.

Daarom deze uitnodiging: maak een ernstige studie over wat het effect kan zijn van inzetten op maatregelen om de werkzaamheidsgraad van 50-plussers op te trekken. Zowel aan de 'instroom' als aan de 'uitstroom' van deze groep.

Wat zou een stijging van (bvb) 10 à 15 procent betekenen? Als die studie gemaakt is, kunnen we opnieuw eens 'klappen' met mekaar. Maar laat die fetisch van (bvb) werken tot 70 jaar los.

Trouwens, het is maar al te duidelijk dat de vakbonden in heel dit debat 'systematisch' buitenspel worden gezet. Als een vakbondsleider (Luc Cortebeeck) aan jonge interviewers probeert duidelijk te maken dat het probleem niet zit, nà 65 jaar, maar wel tussen 50 en 65 jaar, wordt hij agwanend bekeken. De idee van 'een niet-verantwoordelijke vakbond' is dan niet ver af.

Als VDAB een kick-off organiseert om de 'nieuwe aanpak' rond activering 50+ binnen VDAB te lanceren, dan krijgen de vakbonden al van bij de start de wind van voren van VOKA. Want VOKA kent maar één benadering: schaf het brugpensioen af!

De pas verkozen ACV-voorzitter, Marc Leemans (proficiat Marc), maakte het al duidelijk dat we als ACV werk hebben wat ons 'imago in de media' betreft.

Opiniemakers zitten niet alleen af te geven op een 'zoveelste staking' bij NMBS of op 'het hoog aantal ziektedagen' bij De Lijn. Nee, opiniemakers geven ook graag af op vakbonden in zijn geheel. Ook wat betreft 'ouderen en de arbeidsmarkt' is het adagium van VOKA en/of Unizo nog het enige wat aan bod komt.

Dat heeft dan weer als gevolg dat 'studies' zoals deze van Itinera bijna het statuut van 'heilig' krijgen in diezelfde media. Verwerpelijk!

Dré Wolput

Er was heel wat ‘rumoer’ toen bekend werd dat Ternat,  ‘speelpleinlawaai-hinder’  nà 21.30U wou vermijden. Wat ik dacht en denk : een verstandige maatregel. Kinderen zullen dan wel uitgespeeld zijn zeker ?! Niet verstandig, roept het Vlaamse jeugdwerk, schandalig zelfs, vinden zij. Tja, dergelijke ‘tegenstellingen’ zijn voldoende om alle internetfora snel te laten volstromen met voor- en tegenargumenten. Sommige media schuwen dan ook de zware kanonnen niet als ze het hebben over een ‘avondklok’ Snel volgt er ook een obligaat artikel over hoe goed Turnhout het wel doet in zijn aanpak over ‘hangjongeren’. Jeugdwerkers ten velde roepen bijna allemaal in koor dat iedereen maar eens moet nadenken over zijn/haar gedrag toen ze zelf jong waren. Dat doen we dan toch zeker, eens nadenken. Ik wil mijn lezers graag laten meedelen in wat dat ‘nadenken over mijn jeugd en jong zijn’ aan ‘resultaten’ heeft opgeleverd. Daar gaan we !

*Ik ben geboren in 1954 in het landelijke Lille, zo wat in het midden tussen de ‘grote’ steden Herentals en Turnhout. Ook zowat middenin een gezin van 9 kinderen. Een groot huis met daarbij een grote tuin. Vader teelde heel wat groenten in die tuin en moeder plantte elk jaar haar dahlia’s, plukte de rode besekens van de struiken, samen met de knoesels en de rabarber waar dan de ‘winterse confituur’ van gemaakt werd. En er stonden ook nog enkele geiten op t’ hof met in de buurt ook nog één of twee varkens.  Elk gezinslid had zijn taak, naast het spelen in den hof. Elke zaterdag bvb moest er iemand met de kruiwagen naar het stort wat zo een 4-tal kilometer verder was gelegen. Huisvuilophaling kwam slechts één keer per jaar, als ’t kermis was. Ook het gras moest worden afgereden met zo’n ‘duwertje’, daarna opgegritseld en het gras weggevoerd. De zandpaadjes naast het gezon, de wandelpad in den hof enz. moest wekelijks worden geharkt en mooi ‘gekrebbeld’ En niet te vergeten, de varkens- en geitenstal moest elke week worden uitgemest. En natuurlijk moest iedereen elke zondag naar de mis.

Vader was een hevige duivenliefhebber wat betekende dat alle ‘klein mannen’ zich elke zondagvoormiddag ‘stil en binnen’ moesten houden zo rond het uur dat de duiven gingen ‘vallen’. O wee degene die net dan met zijn ‘veloke’ of wat dan ook in de buurt van het duivenhok durfde te komen. Not done, zou men nu zeggen. Straf gekregen op school ? Oké, doe ze maar dubbel was de boodschap, gevolgd of voorafgegaan door een ‘klets om je oren’ want het begrip ‘pedagogische tik’ was toen nog niet uitgevonden. Naar school gaan deed je tot 14 jaar en er waren maar weinig van je kameraden die langer school volgden. Dus was je al snel aan het werk. Bij en tussen grote mensen waardoor je zelf ook al rap ‘ontgroend’ was. Maar niet volwassen. (meerderjarig) dat was je destijds pas op je 21^e levensjaar. En de ‘pree’ die je verdiende –toen nog cash betaald- ging tot de laatste centiem naar je ouders. Zij zouden wel voor je sparen ! Dat je luisterde naar je ouders en deed wat je werd opgedragen was de regel, niet de uitzondering. Trouwens ook het begrip ‘kinderrechtencommissaris’ bestond nog niet. Er werd je ook geleerd om te luisteren in ’t school en zeker niets te doen wat niet mocht, want dan kon je wel eens in het ‘verbeteringsgesticht’ in Mol terecht komen. Dat bestond dus al wel. Je had ook respect, ontzag zelfs voor de ‘garde’ (de “gerre’ zeiden ze in Lille) Deze veldwachter handhaafde als enige in ’t dorp de orde. Dag en nacht zeven dagen op zeven. Het begrip ‘lokaal politiekorps’ bestond ook nog niet. Er waren enkel nog de’ gendarmen’ die je af en toe door het dorp zag komen met hun zwarte jeep en blauw zwaailicht. Tegen dat de tijd van uitgaan was gekomen (bij ons NIET voor je 16^e jaar) kreeg je ook op dat vlak duidelijke instructies mee. Ik vat ze even samen : maak plezier maar zeker géén ruzie. Zuip je niet tegen de grond en om 12uur (middernacht) binnen of ’t zal der tegenzitten’. Drugs en of –dealers bestonden toen nog niet. Pas als je 18 werd kon er een uurtje langer worden weggebleven. En goed om weten : we gingen niet elke week uit hoor. Trouwens, waar zouden we naartoe getrokken zijn ? Buiten de plaatselijke kermis en deze in de buurdorpen waren er niet zo héél veel gelegenheden. Discotheken ? Dat zal wel iets van ’t stad zijn zeker ? En als we mochten uitgaan was dat ene keer in de week, géén 2 of 3 keer of meer… Een ‘eigen kamer’ had je niet, kon ook niet in zo’n groot gezin. Integendeel sliep je met 3 of 4 samen op één kamer. En moet het gezegd : TV was er in ’t beste geval één, waarvan vader/moeder beheerder waren. GSM’s evenals PC’s en/of laptops bestonden niet. Er was ook nog de legerdienst en het begrip ‘multiculturele samenleving’ was nog niet uitgevonden. In ’t beste geval hoorden we de ‘spekpater’ preken in ’t school of kerk over ‘die zwarte mannekens’ Ik kan nog wel wat verder gaan met deze ‘nostalgische’ opsomming maar sluit ze af met ‘en wij waren allemaal heel contente kinderen’. (en later ook allemaal ‘goed terecht gekomen’)

Anno mei 2011 zit ik op een terras op de pas gelegde kasseien op onze Turnhoutse Grote Markt. De scholen zijn net uit en ’t is behoorlijk druk met fietsers. Omwille van die werken is de Markt maar beperkt bewandelbaar. Er staat bij het afsluitend hekken dan ook een grote ferme boodschap ‘wandelzone. Fietsers hier afstappen’. De meeste ‘oudere’ fietsers doen dat ook, plichtsgetrouw. Edoch deze ‘veiligheidsboodschap’ is aan het jonge grut niet besteed. Enfin, jong maar wel al 14 jaar of ouder. En, denk ik, dat is ook dezelfde groep die zich niet stoort in het verkeer aan de ‘voorrang van rechts’ regel. ‘Laat de jeugd zijn gangen gaan’ hoor en lees je vaak. Op zich is daar niks op tegen…alleen, tot hoelang mag/moet dat dan duren ? Vanaf wanneer moet/mag dat ‘zijn gang gaan’ worden omgebogen in ‘verantwoordelijkheid nemen en samenlevingsregels respecteren’ ?! Want deze jongeren (moeten) gaan tot hun 18^e naar school en worden dan plotsklaps ‘meerderjarig’, volwassene zeg maar. En wie mag/moet hen dan dat ‘begrip en respect voor samenlevingsregels’ bijbrengen ? Vader en moeder, het onderwijs of beiden ? Moet er misschien, naast een kinderrechtencommissaris ook een ‘kinderplichten’ evenknie komen? Allemaal vragen waar ik zelf wel een antwoord zou kunnen op verzinnen. Maar kunnen die van het ‘Vlaamse Jeugdwerk’ of de vele jeugdwerkers ten velde mij een aanzet geven om tot een ‘redelijk antwoord’ te komen ? Of de mensen uit het onderwijs ? Maar dan liefst een antwoord dat verder reikt dan ‘laat de jeugd zijn gangen gaan’ Alvast bedankt !

 Dré Wolput

Het eerste feestje is al voorbij. Dat was op de dag waarbij werd aangekondigd dat er eindelijk terug een bestuur is in onze stad. Het sanseveria-salon was echt wel de uitgelezen plaats om de nieuwe coalitie aan te kondigen. In deze vrouwentongen-café waren het drie trotse dames die dit gebeuren de nodige luister konden bijzetten. Met name de CD&V-voorzitter en haar GROEN! collega, evenals de nieuwe schepen, Astrid Wittebolle.

Als maandag 16/5 het nieuwe bestuursakkoord samen met de nieuwe schepen zal worden bevestigd (en wie zal dat nu nog tegenhouden ?!) kan het 2e feestje losbarsten. Want met deze nieuwe coalitie zal het mobiliteitsprobleem+parkeerprobleem, nog voor einde 2012 zijn opgelost. Zij sluiten immers 'Parkstad Turnhout' in hun coalitiehart en dat is toch waar menig Turnhoutenaar vertrouwen in heeft. Al gaan er nu reeds stemmen op die het tegendeel durven beweren. Nu, zelf ben ik ook een aanhanger van Parkstad Turnhout. Maar of het zal lukken om hierin ook de nodige engagementen te krijgen van alle betrokkenen (De Lijn, Vlaamse Overheid, NMBS enz...) voor de verkiezingen van 2012 ? We zullen wel zien, zei de blinde !

Voor het overige ben ik niet zo entoesiast over de nieuwe coalitie noch hun bestuursakkoord. En dat is niet alleen omdat het volgens mij anders kon worden opgelost, CD&V intern (http://www.gazetvanturnhout.be/opinie/columns/dre-wolput/9150-openontslag-brief-aan-cdav ) Nee, ik heb ook een inhoudelijk probleem. Er zijn immers een aantal belangrijke zaken welke ik niet lees in dit akkoord. Zo over het veel te dure APCOA-contract. Géén aanzet in dit akkoord om hieraan iets te doen. Géén aanzet ook in het akkoord om meer inspanningen te leveren inzake de uitbouw van lokale en sociale tewerkstellingsprojecten. Zoals bvb het in eigen beheer nemen van de parkeercontrole.

En dan is er nog het 3e en wellicht grootste 'feesje', namelijk het ganse jaar 2012. Recent werd één en ander uiteengezet op een persconferentie. Vooral het waar, wat, met wie, hoe enz. Zijdelings werd er ook iets gezegd over de 'kosten'. 400.000 euro ten laste van de stad (16 miljoen franken) Daarnaast nog eens 400.000 euro van Vlaanderen. Ook van ons belastinggeld dus. Is dat (tè) veel ? Ja ik vind dit veel, temeer daar er maar liefst 400.000euro opgaat aan 'personeelskost'. Dat is erg veel, als je het mij vraagt. Dan heb ik het enkel maar over de 'extra'personeelskost zonder dat we nu al weten welke extra inspanningen zullen worden geleverd door het stadspersoneel. En uiteraard is het ganse budget een extra bovenop de 'gewone' culturele activiteiten in Turnhout.

Geachte Voorzitter,

Geacht Bestuur

Geachte Heer Burgemeester en schepenen,

 Bij deze wil ik u allen, via deze ‘open brief’ laten weten dat ik niet langer lid wens te zijn of te blijven van CD&V. Sta me toe de redenen daartoe even op te sommen

*vooreerst even de aanleiding : de  gemeenteraad van 28 februari ll, waarbij 3 jonge raadsleden zich onthielden bij de stemming over het mobiliteitsplan. Zoals ik altijd en in eerdere reacties heb aangegeven was deze stemming de aanleiding maar niet de oorzaak van de malaise in CD&V. Die oorzaak lag en ligt voor mij heel duidelijk bij het feit dat de partij-structuren, de partijleiding niet, minstens veel te weinig, bereid is geweest te luisteren naar de inbreng van deze jongeren. Naar de voorstellen, bedenkingen en kritische reflecties van deze jongeren die grotendeels waren ingegeven door wat zij hoorden van ‘de man in de straat’. De nog diepere oorzaak ligt in de coalitievorming op zich, waarbij CD&V ‘carte blanche’ heeft gegeven aan schepen Gevers, wat mobiliteit/parkeren betreft. Dikwijls heb ik terzake de indruk gehad, dat CD&V  niet echt begaan was met de mobiliteit. Misschien zelfs met de hoop ‘dat den Dimi, met zijne neus tegen de muur zou lopen’.

Geachte Voorzitter en leden van het (dagelijks) bestuur, u hebt de voorbije maanden vooral blijk gegeven van het feit dat u niet ‘zorgzaam’ bent omgesprongen met jonge politieke talenten. En o ja, ik was ook vragende partij dat CD&V, n.a.v. de uitlatingen van Toon Otten zou optreden. Zoals ik het destijds in mijn mail formuleerde ‘Ik reken er dan ook op dat u als partijleiding de gepaste maatregelen zal treffen tegen deze persoon

Maar, vanuit die oh zo belangrijke nood aan ‘zorgzaamheid’ dacht ik aan ‘een schorsing voor een bepaalde tijd’ of ‘het ontnemen van één of meer mandaten van Toon’ ‘of het hem vragen om publiekelijk zijn excuses aan te bieden’.

Maar de partij heeft –helemaal ten onrechte vind ik- gekozen voor een erg radicale piste, namelijk het uit de partij zetten van Toon en het uit de fractie wippen van Ann. Enfin, of dat de keuze was van de partij dan wel van een zeer beperkt aantal mensen in de top van de partij, vraag ik me wel heel sterk af. Hoe dan ook, jullie hebben zelfs niet de moed noch de kracht gehad om ook maar enigszins op deze beslissing te willen terugkomen. Wellicht alweer onder druk van de coalitiepartner ?! Nochtans is (kunnen) terugkomen op een foute of te impulsieve beslissing echt géén schande. Integendeel getuigt dit van ‘grote politieke klasse’. Maar die is blijkbaar in CD&V niet meer aanwezig!

*Maar er is meer dan ‘oorzaak en aanleiding’. Er is nu ook het nieuwe bestuursakkoord met een nieuwe toegevoegde partner. Ik wil er toch even aan herinneren dat deze legislatuur startte met het verhogen van de personenbelasting. Dat was nodig om een ‘deftig’ beleid te kunnen voeren. Als ik dan nu moet lezen dat ‘wat  werd ‘uitgespaard’  o.w.v. het ‘provincialiseren v/d Warande, deels moet terugvloeien naar de cultuur- en vrijetijdssector’ draait mijn belastingbetalende maag binnenstebuiten. Ik vind het ‘ongemeen grof’ hoe  CD&V zijn kiezers, de burgers maar ook de schepen die hiervoor altijd heel erg heeft geijverd, zomaar ‘te kakken zet’. Bovendien vrees ik ten stelligste dat dit ‘zeer wollige bewoordingen zijn om er de aankoop v/d watertoren mee te ‘camoefleren’  Foei !!!

Kortom,Geachte Voorzitter, met wat nu allemaal aan de gang is heeft CD&V zichzelf zwaar in de voeten geschoten. Zo zwaar ‘verminkt’ dat de partij voor mij niet langer herkenbaar is.

In dergelijke omstandigheden kan ik maar één conclusie trekken en dat is mijn ontslag geven als lid van uw partij.

 Met gemengde gevoelens,

Dré Wolput

Turnhout