Naar aanleiding van 10 jaar euthanasiewetgeving,  trekt het debat over de uitbreiding naar ‘kinderen, personen met een zware handicap en dementerenden –wilsonbekwamen- ‘ weer aan.

OP  7 mei, zal het 6 jaar geleden zijn dat mijn echtgenote is gestorven. De dag en het uur waarop hadden wij zelf gekozen. Er werd bij haar euthanasie toegepast. De wil dat dit zou gebeuren had zij kort na de diagnose ook uitdrukkelijk gevat in een wilsbeschikking. Maar, A.L.S. is een steeds voortschrijdende verlammingsziekte. Toen het eenmaal zo ver was, dat Jeke  haar wilsbeschikking –euthanasie- wou laten uitvoeren,  was zij evenwel ‘fysiek’ niet meer bij machte om de procedure in werking te stellen. Zij kon al een hele tijd niet meer praten en het intikken op een ‘mini PC’ kon nog maar zeer moeizaam. Zo moeizaam zelfs dat ik of een andere persoon daarbij haar hand diende te ‘richten’.   Concreet betekende dit,  dat  ikzelf –op haar aangeven, want haar geest is tot op haar allerlaatste levensmoment,  100% lucide gebleven- de nodige stappen moest  zetten. Ik heb dit  -zonder in gewetensproblemen te komen- kunnen en willen doen, vermits we met mekaar vooraf goede afspraken hebben kunnen maken èn omdat zij die wil tot euthanasie ook uitdrukkelijk had vastgelegd. Een ander –belangrijk element- was het gegeven dat we met mekaar een sterke en liefdevolle band hadden en bovendien ook de zorg die zij nodig had, met de nodige liefde voor mekaar hebben kunnen/willen geven. Vanuit deze persoonlijke ervaring heb ik het gevoel dat euthanasie zonder het bestaan van deze ‘omkaderende voorwaarden’ bij vele mensen kan leiden tot een gewetensconflict.

Enkele jaren geleden reeds heb ik ‘ons verhaal’ op papier gezet. Je kan het hier lezen.

In juni 2004 werd bij mijn (op 7/5/2006 overleden) echtgenote, de ziekte A.L.S. vastgesteld Amyotrofe laterale sclerose. Een vernietigende spierziekte die (kan) leiden tot volledige verlamming. Een snelle degeneratieve aandoening die -in ons geval- niet behandelaar is en niet te genezen valt.

Mijn echtgenote wenste van bij de diagnosestelling dat zij ‘niet tot het bittere einde’ zou moeten gaan en drukte de wens uit om, zodra zij hiervoor het ogenblik gekomen achtte, euthanasie toe te (laten)passen.

Na bespreking met de behandelende arts(en) werden de nodige formulieren daartoe ook ingevuld.
Al snel kon mijn vrouw niet meer spreken en zetten zich de eerste verlammingsverschijnselen in. Na enkele maanden kon ze niet meer fietsen of een auto besturen. Langzaamaan werd ook het stappen steeds moeilijker en werd een rollator aangeschaft. De ‘aftakeling’ ging zo snel dat ook een roelstoel diende te worden aangeschaft. Ook bij haar persoonlijke hygiëne had ze al snel hulp nodig.

Meer en meer werd niet alleen zijzelf, maar ook ons ganse gezin, door deze ziekte gegijzeld. Vanaf half 2005 was er dan ook zo goed als ‘permanente aanwezigheid/hulp’ vereist. Dank zij de fantastische inzet van ondermeer famillie en buur, is zij tot bij haar overlijden thuis kunnen blijven en werd haar alle hulp en ondersteuning geboden die nodig was. Begin 2006 diende ze een maagsonde te laten plaatsen. Eten/drinken was immers zo goed als onmogelijk geworden. Ze beschouwde dit zowat als het einde van de ‘levensgeneugten’. Enkele maanden later drukte ze dan ook -opnieuw- de uitdrukkelijke wens uit, dat euthanasie zou worden toegepast.
De nodige afspraken werden gemaakt met de huisarts.

Aanvankelijk dachten we, dat de reeds in 2004 ingevulde wilsuitdrukking, voldoende was.
De procedure schrijft echter voor dat het om een ‘herhaalde vraag’ moet gaan. Hoe moeilijk dit voor haar ook was (spreken kon reeds lang niet meer, het gebruik van een ‘hulpmiddel’, een lightwriter, kon nog maar zeer moeizaam) zij diende haar vraag dus enkele keren te herhalen. Bovendien kwam er een ‘neutrale’ arts bij te pas die haar eveneens moest ondervragen over haar wil tot euthanasie. Deze arts diende tevens advies te geven aan de arts die de euthaniasie zou uitvoeren.
Uiteindelijk werd bij haar -bij volle bewustzijn, want alhoewel haar lichaam was afgetakeld is haar geest tot op de alerlaatste seconde intact gebleven, op 7/5/2006 euthanasie toegepast.

Tot op vandaag ben ik overtuigd dat de te volgen procedure een goede procedure is. Het geeft garanties aan de patiënt en aan zijn of haar omgeving dat euthanasie niet ‘zo maar’ op eenvoudig verzoek, kan worden toegepast. Het moet gaan over een bewuste en herhaalde vraag. Met daarbij het advies van een andere arts en de melding aan betreffende commissie.

Indien bij deze commissie twijfel zou bestaan over de gegrondheid van de vraag en/of de gevolgde procedure, maken deze het dossier onmiddellijk over aan het parket !

Eerder stelde ik al, dat de ziekte ALS, mijn vrouwtje en haar gezin/omgeving ‘gijzelde’. In dergelijke situatie is euthanasie dan ook méér dan een daad van levensbeëindiging. Ik ben en blijf de overtuiging toegedaan dat het, vanwege mijn vrouw, ook een daad van liefde was. Liefde voor haar man, zoon, famillie en omgeving. Meer dan wie ook besefte ze dat haar situatie uitzichtloos was en daardoor ook die van ons. Een gezonde geest, welke gevangen zat in een steeds zieker wordend lichaam.
–

In ons geval is euthanasie geen ‘kil dossier dat op de tafel van de regeringsonderhandelingen moet komen’. Zeer bewust heeft mijn vrouwtje gekozen voor een zeer moedige, maar vooral liefdevolle beslissing.

Dré Wolput – Turnhout

5 mei 2012

0475/204430

Naar aanleiding van 10 jaar euthanasiewetgeving,  trekt het debat over de uitbreiding naar ‘kinderen, personen met een zware handicap en dementerenden –wilsonbekwamen- ‘ weer aan.

OP  7 mei, zal het 6 jaar geleden zijn dat mijn echtgenote is gestorven. De dag en het uur waarop hadden wij zelf gekozen. Er werd bij haar euthanasie toegepast. De wil dat dit zou gebeuren had zij kort na de diagnose ook uitdrukkelijk gevat in een wilsbeschikking. Maar, A.L.S. is een steeds voortschrijdende verlammingsziekte. Toen het eenmaal zo ver was, dat Jeke  haar wilsbeschikking –euthanasie- wou laten uitvoeren,  was zij evenwel ‘fysiek’ niet meer bij machte om de procedure in werking te stellen. Zij kon al een hele tijd niet meer praten en het intikken op een ‘mini PC’ kon nog maar zeer moeizaam. Zo moeizaam zelfs dat ik of een andere persoon daarbij haar hand diende te ‘richten’.   Concreet betekende dit,  dat  ikzelf –op haar aangeven, want haar geest is tot op haar allerlaatste levensmoment,  100% lucide gebleven- de nodige stappen moest  zetten. Ik heb dit  -zonder in gewetensproblemen te komen- kunnen en willen doen, vermits we met mekaar vooraf goede afspraken hebben kunnen maken èn omdat zij die wil tot euthanasie ook uitdrukkelijk had vastgelegd. Een ander –belangrijk element- was het gegeven dat we met mekaar een sterke en liefdevolle band hadden en bovendien ook de zorg die zij nodig had, met de nodige liefde voor mekaar hebben kunnen/willen geven. Vanuit deze persoonlijke ervaring heb ik het gevoel dat euthanasie zonder het bestaan van deze ‘omkaderende voorwaarden’ bij vele mensen kan leiden tot een gewetensconflict.

Enkele jaren geleden reeds heb ik ‘ons verhaal’ op papier gezet. Je kan het hier lezen.

In juni 2004 werd bij mijn (op 7/5/2006 overleden) echtgenote, de ziekte A.L.S. vastgesteld Amyotrofe laterale sclerose. Een vernietigende spierziekte die (kan) leiden tot volledige verlamming. Een snelle degeneratieve aandoening die -in ons geval- niet behandelaar is en niet te genezen valt.

Mijn echtgenote wenste van bij de diagnosestelling dat zij ‘niet tot het bittere einde’ zou moeten gaan en drukte de wens uit om, zodra zij hiervoor het ogenblik gekomen achtte, euthanasie toe te (laten)passen.

Na bespreking met de behandelende arts(en) werden de nodige formulieren daartoe ook ingevuld.
Al snel kon mijn vrouw niet meer spreken en zetten zich de eerste verlammingsverschijnselen in. Na enkele maanden kon ze niet meer fietsen of een auto besturen. Langzaamaan werd ook het stappen steeds moeilijker en werd een rollator aangeschaft. De ‘aftakeling’ ging zo snel dat ook een roelstoel diende te worden aangeschaft. Ook bij haar persoonlijke hygiëne had ze al snel hulp nodig.

Meer en meer werd niet alleen zijzelf, maar ook ons ganse gezin, door deze ziekte gegijzeld. Vanaf half 2005 was er dan ook zo goed als ‘permanente aanwezigheid/hulp’ vereist. Dank zij de fantastische inzet van ondermeer famillie en buur, is zij tot bij haar overlijden thuis kunnen blijven en werd haar alle hulp en ondersteuning geboden die nodig was. Begin 2006 diende ze een maagsonde te laten plaatsen. Eten/drinken was immers zo goed als onmogelijk geworden. Ze beschouwde dit zowat als het einde van de ‘levensgeneugten’. Enkele maanden later drukte ze dan ook -opnieuw- de uitdrukkelijke wens uit, dat euthanasie zou worden toegepast.
De nodige afspraken werden gemaakt met de huisarts.

Aanvankelijk dachten we, dat de reeds in 2004 ingevulde wilsuitdrukking, voldoende was.
De procedure schrijft echter voor dat het om een ‘herhaalde vraag’ moet gaan. Hoe moeilijk dit voor haar ook was (spreken kon reeds lang niet meer, het gebruik van een ‘hulpmiddel’, een lightwriter, kon nog maar zeer moeizaam) zij diende haar vraag dus enkele keren te herhalen. Bovendien kwam er een ‘neutrale’ arts bij te pas die haar eveneens moest ondervragen over haar wil tot euthanasie. Deze arts diende tevens advies te geven aan de arts die de euthaniasie zou uitvoeren.
Uiteindelijk werd bij haar -bij volle bewustzijn, want alhoewel haar lichaam was afgetakeld is haar geest tot op de alerlaatste seconde intact gebleven, op 7/5/2006 euthanasie toegepast.

Tot op vandaag ben ik overtuigd dat de te volgen procedure een goede procedure is. Het geeft garanties aan de patiënt en aan zijn of haar omgeving dat euthanasie niet ‘zo maar’ op eenvoudig verzoek, kan worden toegepast. Het moet gaan over een bewuste en herhaalde vraag. Met daarbij het advies van een andere arts en de melding aan betreffende commissie.

Indien bij deze commissie twijfel zou bestaan over de gegrondheid van de vraag en/of de gevolgde procedure, maken deze het dossier onmiddellijk over aan het parket !

Eerder stelde ik al, dat de ziekte ALS, mijn vrouwtje en haar gezin/omgeving ‘gijzelde’. In dergelijke situatie is euthanasie dan ook méér dan een daad van levensbeëindiging. Ik ben en blijf de overtuiging toegedaan dat het, vanwege mijn vrouw, ook een daad van liefde was. Liefde voor haar man, zoon, famillie en omgeving. Meer dan wie ook besefte ze dat haar situatie uitzichtloos was en daardoor ook die van ons. Een gezonde geest, welke gevangen zat in een steeds zieker wordend lichaam.
–

In ons geval is euthanasie geen ‘kil dossier dat op de tafel van de regeringsonderhandelingen moet komen’. Zeer bewust heeft mijn vrouwtje gekozen voor een zeer moedige, maar vooral liefdevolle beslissing.

Dré Wolput – Turnhout

5 mei 2012

0475/204430

Naar aanleiding van 10 jaar euthanasiewetgeving,  trekt het debat over de uitbreiding naar ‘kinderen, personen met een zware handicap en dementerenden –wilsonbekwamen- ‘ weer aan.

OP  7 mei, zal het 6 jaar geleden zijn dat mijn echtgenote is gestorven. De dag en het uur waarop hadden wij zelf gekozen. Er werd bij haar euthanasie toegepast. De wil dat dit zou gebeuren had zij kort na de diagnose ook uitdrukkelijk gevat in een wilsbeschikking. Maar, A.L.S. is een steeds voortschrijdende verlammingsziekte. Toen het eenmaal zo ver was, dat Jeke  haar wilsbeschikking –euthanasie- wou laten uitvoeren,  was zij evenwel ‘fysiek’ niet meer bij machte om de procedure in werking te stellen. Zij kon al een hele tijd niet meer praten en het intikken op een ‘mini PC’ kon nog maar zeer moeizaam. Zo moeizaam zelfs dat ik of een andere persoon daarbij haar hand diende te ‘richten’.   Concreet betekende dit,  dat  ikzelf –op haar aangeven, want haar geest is tot op haar allerlaatste levensmoment,  100% lucide gebleven- de nodige stappen moest  zetten. Ik heb dit  -zonder in gewetensproblemen te komen- kunnen en willen doen, vermits we met mekaar vooraf goede afspraken hebben kunnen maken èn omdat zij die wil tot euthanasie ook uitdrukkelijk had vastgelegd. Een ander –belangrijk element- was het gegeven dat we met mekaar een sterke en liefdevolle band hadden en bovendien ook de zorg die zij nodig had, met de nodige liefde voor mekaar hebben kunnen/willen geven. Vanuit deze persoonlijke ervaring heb ik het gevoel dat euthanasie zonder het bestaan van deze ‘omkaderende voorwaarden’ bij vele mensen kan leiden tot een gewetensconflict.

Enkele jaren geleden reeds heb ik ‘ons verhaal’ op papier gezet. Je kan het hier lezen.

In juni 2004 werd bij mijn (op 7/5/2006 overleden) echtgenote, de ziekte A.L.S. vastgesteld Amyotrofe laterale sclerose. Een vernietigende spierziekte die (kan) leiden tot volledige verlamming. Een snelle degeneratieve aandoening die -in ons geval- niet behandelaar is en niet te genezen valt.

Mijn echtgenote wenste van bij de diagnosestelling dat zij ‘niet tot het bittere einde’ zou moeten gaan en drukte de wens uit om, zodra zij hiervoor het ogenblik gekomen achtte, euthanasie toe te (laten)passen.

Na bespreking met de behandelende arts(en) werden de nodige formulieren daartoe ook ingevuld.
Al snel kon mijn vrouw niet meer spreken en zetten zich de eerste verlammingsverschijnselen in. Na enkele maanden kon ze niet meer fietsen of een auto besturen. Langzaamaan werd ook het stappen steeds moeilijker en werd een rollator aangeschaft. De ‘aftakeling’ ging zo snel dat ook een roelstoel diende te worden aangeschaft. Ook bij haar persoonlijke hygiëne had ze al snel hulp nodig.

Meer en meer werd niet alleen zijzelf, maar ook ons ganse gezin, door deze ziekte gegijzeld. Vanaf half 2005 was er dan ook zo goed als ‘permanente aanwezigheid/hulp’ vereist. Dank zij de fantastische inzet van ondermeer famillie en buur, is zij tot bij haar overlijden thuis kunnen blijven en werd haar alle hulp en ondersteuning geboden die nodig was. Begin 2006 diende ze een maagsonde te laten plaatsen. Eten/drinken was immers zo goed als onmogelijk geworden. Ze beschouwde dit zowat als het einde van de ‘levensgeneugten’. Enkele maanden later drukte ze dan ook -opnieuw- de uitdrukkelijke wens uit, dat euthanasie zou worden toegepast.
De nodige afspraken werden gemaakt met de huisarts.

Aanvankelijk dachten we, dat de reeds in 2004 ingevulde wilsuitdrukking, voldoende was.
De procedure schrijft echter voor dat het om een ‘herhaalde vraag’ moet gaan. Hoe moeilijk dit voor haar ook was (spreken kon reeds lang niet meer, het gebruik van een ‘hulpmiddel’, een lightwriter, kon nog maar zeer moeizaam) zij diende haar vraag dus enkele keren te herhalen. Bovendien kwam er een ‘neutrale’ arts bij te pas die haar eveneens moest ondervragen over haar wil tot euthanasie. Deze arts diende tevens advies te geven aan de arts die de euthaniasie zou uitvoeren.
Uiteindelijk werd bij haar -bij volle bewustzijn, want alhoewel haar lichaam was afgetakeld is haar geest tot op de alerlaatste seconde intact gebleven, op 7/5/2006 euthanasie toegepast.

Tot op vandaag ben ik overtuigd dat de te volgen procedure een goede procedure is. Het geeft garanties aan de patiënt en aan zijn of haar omgeving dat euthanasie niet ‘zo maar’ op eenvoudig verzoek, kan worden toegepast. Het moet gaan over een bewuste en herhaalde vraag. Met daarbij het advies van een andere arts en de melding aan betreffende commissie.

Indien bij deze commissie twijfel zou bestaan over de gegrondheid van de vraag en/of de gevolgde procedure, maken deze het dossier onmiddellijk over aan het parket !

Eerder stelde ik al, dat de ziekte ALS, mijn vrouwtje en haar gezin/omgeving ‘gijzelde’. In dergelijke situatie is euthanasie dan ook méér dan een daad van levensbeëindiging. Ik ben en blijf de overtuiging toegedaan dat het, vanwege mijn vrouw, ook een daad van liefde was. Liefde voor haar man, zoon, famillie en omgeving. Meer dan wie ook besefte ze dat haar situatie uitzichtloos was en daardoor ook die van ons. Een gezonde geest, welke gevangen zat in een steeds zieker wordend lichaam.
–

In ons geval is euthanasie geen ‘kil dossier dat op de tafel van de regeringsonderhandelingen moet komen’. Zeer bewust heeft mijn vrouwtje gekozen voor een zeer moedige, maar vooral liefdevolle beslissing.

Dré Wolput – Turnhout

5 mei 2012

0475/204430

Sinds ik -2 maanden geleden-  een ‘nieuw politiek initiatief’ aankondigde in Turnhout, stond het  leven niet stil. Gelukkig maar, zou ik zeggen.

Ondertussen mag ik stellen dat heel veel Turnhoutenaren ons al hebben gefeliciteerd met V.krachT. Want zo noemt deze nieuwe politieke groep. Velen hebben ons ook al uitdrukkelijk hun stem beloofd.

In tegenstelling tot andere partijen was en is onze eerste bekommernis niet de lijstvorming en/of lijstsamenstelling. Wij hebben tot nog toe vooral gewerkt aan INHOUD.

Zo ook wat –bvb- verkeer/mobiliteit en veiligheid betreft. Zonder nu al ons ganse programma vrij te geven willen wij de Turnhoutse kiezer nu al laten kennis maken met enkele van onze voorstellen.

VERKEER

*er moet een oplossing komen voor het (te) drukke verkeer in ‘het noorden van Turnhout’. V.krachT wil de discussie over het rondmaken van de ring opnieuw openen. Enkel als er een degelijk alternatief aanwezig is kan je doortastende maatregelen nemen om o.m. de Heizijde, Wouwerstraat enz. te ‘ontlasten’ van doorgaand verkeer.

*zone 30, ja maar niet overal binnen de ring. V.krachT wil een concrete en verantwoorde afbakening van de ‘binnenstads-kern’

*tonnagebeperking overal binnen de ring (uitgezonderd laden en lossen)

*’ventwegen’ langs de Steenweg Op Gierle, om zo deze belangrijke in- en uitvalsweg te ontlasten van verkeer wat aan- en af moet rijden voor de vele handelszaken langs deze weg.

VEILIGHEID

*meer veiligheid hoeft niet uitsluitend ‘meer blauw’ op straat te betekenen. Wij pleiten voor ‘blauw ANDERS op straat’ Concreet : er rijden regelmatig combi’s v/d politie door de –verkeersvrije- Gasthuisstraat. Waarom deze combi niet laten staan aan de Zeshoek en de politie een ‘toertje te voet’ laten doen door enkele centrumstraten om bij het einde van die ‘ronde’ hun combi terug ‘op te pikken’

LIJSTVORMING

Alhoewel het niet de eerste en enige bekommernis is van V.krachT, willen en zullen wij ons aan de kiezer ‘presenteren’ met een sterke ploeg kandidaten. Jonge en minder jonge mensen, uit alle lagen van de Turnhoutse bevolking. Een lijst die ook evenwichtig  samengesteld is uit mannen en vrouwen. Daarom ook deze uitdrukkelijke oproep aan alle positieve krachten in Turnhout om mee te doen met V.krachT.   Laat van je horen en we maken graag tijd voor een gesprek met jou!

Dré Wolput   wolput.dre@telenet.be    0475/20.44.30

De bewoners van de Loechtenberg klagen al enige tijd over allerlei overlast in hun wijk.

De stad Turnhout heeft hen op 10 april uitgenodigd voor overleg.

Gisteren, 4 april, heeft de buurtwerking dit overleg (goed) voorbereid. Volgende punten willen ze agenderen :

1)      Dringende en grondige opkuis van het terrein van De Ark.

2)      De overlast die het speelplein veroorzaakt moet worden aangepakt. Terzake stellen de buurtbewoners vast dat ‘groepen van jong-volwassenen’ dit speelplein meer en meer komen ‘bezetten’ Daardoor is er voor de kinderen uit de buurt geen plaats meer. Erger nog, soms worden kinderen die zich aandienen om te komen spelen door deze jong volwassenen,  ‘terug naar huis gestuurd’ Te oordelen naar de vele fietsen, bromfietsen en zelfs auto’s waarmee deze jongeren naar de Loechtenberg komen , gaan we er vanuit dat ‘jongeren uit gans Turnhout’ afzakken naar onze buurt. Wij verwachten van de stad concrete voorstellen om dit probleem aan te pakken en snel op te lossen. Er zijn vanuit buurtbewoners al diverse mails gestuurd aan o.m. de Burgemeester.  Voor sommige onder hen is de maat meer dan vol. Zij kunnen zelfs hun kinderen niet rustig te slapen leggen omwille van het vele lawaai v/h speelplein. Anderen dan weer die aanvankelijk van plan waren het appartement  wat zij nu bewonen, te kopen, zien af van die plannen omwille van de huidige overlast. Dit begint zo stilaan op ‘terreur’ te lijken.

3)      Loechtenberg is een zeer dicht bevolkt gebied. Vele bewoners hebben ook één of meerdere honden. Soms gaan deze honden met mekaar ‘verbale’ gevechten aan, maar wat erger is : vele hondenbaasjes vertikken het om de  hondenpoep op te kuisen.

4)      De buurtwerking spreekt zich ook ‘radicaal’ uit TEGEN een eventuele knip in de Vlamingenstraat.

Aan het speelplein is een bord aangebracht wat ons wil voorhouden dat ‘spelende kinderen geen overlast zijn’ Het is echter goed om weten dat er een groot verschil bestaat in het ‘gejoel van spelende kinderen’ dan wel ‘het geroep en getier van 20 à 25 jongeren in een ‘voetbalkooi’ welke ook nog omringd is met supporters.

Verder betreuren wij dat de stad geen voorafgaand overleg heeft willen organiseren over  dit speelplein. Anders hadden we o.m. kunnen voorstellen om ook enkele petanquebanen aan te leggen. Op die wijze zou men een ‘gemixt gebruik’ van het speelplein gekregen hebben en een vorm van sociale controle. Idem wat de ‘knip’ in de Vlamingenstraat betreft. Dit hebben wij ook maar vernomen uit de verslaggeving na de officiële opening van het spelplein. (met dank aan de pers)

Ook wat het terrein van De Ark betreft is de buurt ontgoocheld. Reeds  vorig jaar werd het probleem van vervuiling aangekaart. Begin maart trokken wij nogmaals aan de alarmbel en tot op vandaag werd niks van alle vuil opgeruimd.

De buurtwerking wil ook een soort van ‘contract’ opstellen met de stad i.v.m. het regelmatig opruimen van zwerfvuil door de bewoners zelf. Alleszins willen wij deelnemen aan de voorziene actiedag van 16 juni om zwerfvuil op te ruimen.

Tot slot : ruim 10 jaar geleden werden, in het kader van de herwaardering van de omgeving Loechtenberg een aantal besluiten genomen door de overheid. Vandaag stellen wij vast dat de meeste van de huidige bewoners –inzonderheid van de appartementsgebouwen- hier weinig tot niets van afweten. Bovendien is de samenleving in al die jaren grondig van aangezicht en problematieken veranderd. Een goed beleid moet de nodige soepelheid hebben om op die gewijzigde omstandigheden in te spelen. Het zou fout zijn, zich als beleid nu ‘te verschuilen’ achter besluitvorming van ruim 10 jaar geleden.

Namens de buurtwerking

Dré Wolput

5 april 2012

Een nieuw politiek project voor Turnhout.

Beste,

Sinds enige tijd heb ik de idee om een nieuw en onafhankelijk politiek project op te starten in Turnhout. Dit met het oog op deelname aan de gemeenteraadsverkiezingen van 14 oktober 2012. Ik wil jullie graag ‘deelgenoot’ maken van de belangrijkste krijtlijnen die ik in dit project wil inbrengen.

*Turnhout moet een stad zijn en blijven waar een warme, democratische en verdraagzame samenleving aanwezig is. Een samenleving waarin zorg is voor mekaar en voor hen die het minder goed hebben. Waar iedereen welkom is en waar iedereen kansen moet krijgen. Een stad waar ruimte is om te wonen, te werken en te ontspannen.

*Om dat mee te kunnen waarmaken wil ik  op zoek gaan naar vrouwen, mannen, jong en minder jong,  mensen van hier bij ons of van elders, wit of zwart of eender welke kleur, ras, geaardheid, afkomst… Kortom mensen zoals jij er ook één bent.

*Een programma wat op deze bovenstaande principes zal worden gemaakt moet volgens mij vooral aandacht hebben voor wat ik noem de 5 V’s

In de eerste plaats de V van vertrouwen. Nooit eerder waren politieke mandatarissen zo dicht bij maar tegelijk is het vertrouwen in politici ook ver te zoeken. Omdat in een goed geoliede samenleving elk individu belangrijk is, maar ook elk individu zich een stukje verantwoordelijk moet voelen in het organiseren van die samenleving is het van zeer groot belang dat dit kan gebeuren in vertrouwen voor, van en met elkaar.

De ‘4 andere V’s’ staan wat mij betreft voor verkeer, veiligheid en vuiligheid en vooruitgang.

Het programma wat rond deze 5 ‘V’s’ moet worden uitgeschreven moet vooral ook haalbaar en betaalbaar zijn. De nadruk moet liggen op daar waar mensen wonen en ontspannen. Concreet wil dat zeggen dat er opnieuw prioritaire aandacht moet gaan naar straten, stoepen en pleinen. Lopende projecten (Turnova, Stationsomgeving…) moeten worden uitgevoerd zoals afgesproken maar in de nieuwe legislatuur zullen er geen nieuw grote projecten worden opgestart, indien deze financieel ten koste zijn van de prioriteit van straten, stoepen en pleinen. En wat het stedelijk zwembad betreft moet een (kortlopende) studie duidelijk maken of dit op een financieel verantwoorde wijze kan worden heropend dan wel definitief moet sluiten.

Wel moeten alle levende krachten worden gesensibilseerd om te komen tot één (1) en nieuw station in Turnhout, net buiten de ring.

Beste,

Als jij je kan vinden in deze ‘eerste krijtlijnen’ dan ben je van harte welkom om hieraan mee te werken. Niet enkel om eventueel je als kandidaat te presenteren op een lijst. Uiteraard hebben wij ook mensen nodig die willen meewerken om een programma mee vorm te geven, om op zoek te gaan naar kandidaten, om wat praktische zaken op zich te nemen, om…kortom om dit nieuwe politieke project mee vorm te geven. En als je mensen kent die je denkt hiervoor te kunnen aanspreken : doe dat en graag zelfs. We kunnen alle positieve krachten gebruiken.   ./…

Voel jij je aangesproken, maar vooral, zie jij het zitten om hieraan mee te werken? Tof, keigoed zelfs. Laat het me snel weten. Bij voldoende respons spreken we snel een eerste samenkomst af met mekaar.

Dré Wolput

Zondag 4 maart 2012

Wolput.dre@telenet.be

0475/204430